สถาบันอยุธยาศึกษา - ใครแต่งยวนพ่าย ? พระราชาคณะมีสมณศักดิ์ “เบญญาพิศาล” แต่งตอนแรก

หน้าหลัก

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

ใครแต่งยวนพ่าย ? พระราชาคณะมีสมณศักดิ์ “เบญญาพิศาล” แต่งตอนแรก

สาระน่ารู้

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

ประวัติศาสตร์อยุธยา

ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี

ภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยา

อยุธยากับนานาชาติ

สาระน่ารู้:สมเด็จพระนเรศวร

สาระน่ารู้ประวัติศาสตร์

สาระน่ารู้วัฒนธรรม ประเพณี
สมุดข่อย และคัมภีร์ใบลาน กรุสมบัติจากบรรพชน เครื่องทองไทยสมัยอยุธยา โขน ตำรับยาโบราณชาวกรุงเก่า ดนตรีไทยในวัฒนธรรมไทย

Last comments
No comment...

ใครแต่งยวนพ่าย ? พระราชาคณะมีสมณศักดิ์ “เบญญาพิศาล” แต่งตอนแรก

ใครแต่งยวนพ่าย ? พระราชาคณะมีสมณศักดิ์ “เบญญาพิศาล” แต่งตอนแรก
บุญเตือน ศรีวรพจน์

           ลิลิตยวนพ่าย มีชื่อเรียกเป็นอย่างอื่นอีกว่า “โคลงยวนพ่าย” หรือ “ยอพระเกียรติพระเจ้าช้างเผือก กรุงเก่า” เรื่องนี้นับได้ว่าเป็นวรรณคดีสำคัญเรื่องหนึ่งซึ่งสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่งใช้เป็นแบบเรียนในรายวิชา “วรรณคดีประวัติศาสตร์” เนื้อหาของ “ยวนพ่าย” ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆ ในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเรื่องการสงครามที่เมืองเชียงชื่น สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีพระวินิจฉัยเกี่ยวกับสมัยที่แต่งและผู้แต่งไว้ในคำนำคราวที่มีการพิมพ์หนังสือเรื่องนี้เป็นครั้งแรก เมื่อปีพุทธศักราช ๒๔๖๕ ว่า

           “หนังสือยวนพ่ายนี้แต่เมื่อศักราชเท่าใด และใครเป็นผู้แต่งหาทราบไม่ สังเกตดูโดยทางสำนวนดูเป็นสำนวนเก่ามาก ทั้งความรู้ในเรื่องพงศาวดาร และหนังสือพงศาวดารเชียงใหม่ เพราะฉะนั้นน่าที่จะแต่งในเวลาใกล้ ๆ กับเหตุการณ์ที่กล่าวถึง จึงยังสามารถรู้เรื่องได้ถ้วนถี่ สันนิษฐานว่า จะแต่งในรัชกาลสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒ ซึ่งเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เสวยราชย์ตั้งแต่ พ.ศ.๒๐๓๔ จน พ.ศ. ๒๐๗๒ แต่สังเกตโดยทางสำนวนรู้ได้แน่ย่างหนึ่งว่า ผู้แต่งลิลิตยวนพ่ายนี้เป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญทั้งภาษา แบบแผน ขนบธรรมเนียม ราชการคงเป็นกวีคนสำคัญในสมัยเมื่อแต่งหนังสือเรื่องนี้”

           จากความในคำนำที่ยกมานี้ สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงมีความเห็นว่า “ยวนพ่าย” น่าจะแต่งในรัชกาลสมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒

           หากพิจารณาเนื้อหาทั้งหมดในโคลงยวนพ่ายแล้ว จะพบว่าเรื่องนี้แบ่งออกเป็น ๒ ตอนคือ

           ตอนแรก ตั้งแต่โคลงบทที่ ๑ ถึงโคลงบทที่ ๖๐ เป็นการสรรเสริญพระเกียรติคุณของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถในลักษณะของกวีโวหาร เช่น พรหมพิศณุบรเมศเจ้า จอมเมรุ มาศแฮ ยเมศมารุดอร อาศนม้า พรุณคนิกุเพนทรา สูรเสพย เรื่องรวีวรจ้า แจ่มจันทร ฯ

           จากนั้นเป็นการนำหลักธรรมทางพุทธศาสนาตั้งแต่หมวด ๑ ถึง หมวด ๑๐ มากล่าวเปรียบเทียบ (โคลงบทที่ ๑๒ ถึงบทที่ ๓๑) ตั้งแต่โคลงบทที่ ๓๒ ถึงบทที่ ๕๕ เป็นการพรรณนาเปรียบเทียบในลักษณะของกวีโวหาร

           ตอนหลัง ตั้งแต่โคลงบทที่ ๖๑ เป็นต้นไป กล่าวถึงพระราชประวัติและเหตุการณ์สำคัญ ๆ ในรัชกาล โดยตั้งแต่บทที่ ๘๓ไปจนจบเรื่อง กล่าวถึงเหตุการณ์สงครามที่เมืองเชียงชื่นโดยละเอียดพระราชประวัติและเหตุการณ์สำคัญที่กล่าวถึงในโคลงยวนพ่าย เช่น

           พระราชบิดา (คือสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ ๒ หรือ เจ้าสามพระยา) เสด็จสวรรคต สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถได้เสวยราชสมบัติ แถลงปางนฤนารถไท้ สวรรคต ยงงมิ่งเมืองบนบี เยศเย้า แถลงปางปิ่นเอารส ศลลยโศก ยอพระศพพระเจ้า เจษฎา ฯ

           ความตอนนี้ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ว่า “ศักราช ๘๑๐ มะโรงศก (พ.ศ. ๑๙๙๑) สมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้านฤพานจึงราชกุมารทาน สมเด็จพระราเมศวรเจ้า เสวยราสมบัติ ทรงพระนามสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ”

           เหตุการณ์เมือพระเจ้าติโลกราชเมืองเชียงใหม่ ยกมาตีเมืองกำแพงเพชร และเมืองสุโขทัย พระยาเชลียง (ยุธิษฐิระ) เป็นกบฎ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถแต่งกองทัพไปตีเอาเมืองสุโขทัยคืน แถลงปางจอมโลกยเจ้า จอมเลือง เลิศนา เสดจคอบคืนพลไกร แต่งไว้ แกลงปางแต่งหัวเมือง ขุนหมื่น ไปนา เอาสุโขทัยได้ ง่ายงาม ฯ

           พระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐฯ กล่าวถึงเหตุการณ์ ตอนนี้ว่า “ศักราช ๘๒๔ (พ.ศ.๒๐๐๕) เมืองนครไทยพาเอาครัวอพยพหนีไปน่าน แลให้พระกลาโหมไปตามได้คืนมาแล้ว พระกลาโหมยกพลไปเอาเมืองสุโขทัย ได้เมืองคืนดุจเก่า”

           โคลงยวนพ่าย และพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ กล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญ ๆ หลายอย่างที่เกิดขึ้นในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถตรงกัน เช่น การเสด็จขึ้นเมืองพิษณุโลก การสถาปนาพระวิหารวัดจุฬามณี และการทรงผนวช ปางสร้างอาวาศแล้ว ฦาแสดง คือพุทไธสวรรยหมาย ชื่อชี้ ปางถกลกำแพงพระ พิศณุโลกย แล้วแฮ อยู่ช่างพระเจ้าฟี้ เฟื่องบร ฯ

           “พุทไธสวรรย” ในที่นี้ น่าจะหมายถึงวัดจุฬามณีที่เมืองพิษณุโลก พระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ กล่าวถึงเหตุการณ์ตอนนี้ตรงกันว่า “ศักราช ๘๒๖ (พ.ศ.๒๐๐๗) สมเด็จพระบรมไตรโลกเจ้า สร้างพระวิหารวัดจุฬามณี”

           “ศักราช ๘๒๗ ระกาศก (พ.ศ. ๒๐๐๘) สมเด็จพระบรมไตรโลกเจ้าทรงพระผนวช ณ วัดจุฬามณีได้ ๘ เดือน แล้วลาพระผนวช”

           ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในโคลงยวนพ่ายสิ้นสุดลงเมื่อกล่าวถึงสงครามเมืองเชียงชื่นได้สำเร็จ นักประวัติศาสตร์ลงความเห็นต้องกันว่าเมืองเชียงชื่น คือ เมืองเชลียงหรือศรีสัชนาลัย พระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐฯ ระบุเพียงว่า “ศักราช ๘๓๖ มะเมียศก (พ.ศ. ๒๐๑๗) เสด็จไปตีเอาเมืองเชลียง”

           อนึ่ง ในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ มีเหตุการณ์สำคัญอย่างหนึ่งที่พระราชพงศาวดาร ทุกฉบับกล่าวถึงคือ “การพระราชนิพนธ์เรื่องมหาชาติคำหลวง” ตัวอย่างจากพระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐฯ ได้แก่ “ศักราช ๘๔๔ ขาลศก (พ.ศ. ๒๐๒๕) ท่านให้เล่นการมหรสพ ๑๕ วัน ฉลองพระศรีรัตน- มหาธาตุ แล้วจึงพระราชนิพนธ์มหาชาติคำหลวงจบบริบูรณ์”

           เป็นที่น่าสังเกตว่า โคลงยวนพ่ายมิได้กล่าวถึงการพระราชนิพนธ์มหาชาติคำหลวงแต่ประการใด ทั้งที่อาจกล่าวได้ว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญยิ่งอย่างหนึ่งในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ซึ่งถ้าโคลงยวนพ่าย แต่งขึ้นหลักจากปีพุทธศักราช ๒๐๒๕ คงต้องกล่าวถึงเหตุการณ์นี้อย่างแน่นอน

           จากสมมติฐานดังกล่าวจึงอาจอนุมานได้ว่าโคลงยวนพ่ายต้องแต่งขึ้นระหว่างปีพุทธศักราช ๒๐๑๗ ถึง ๒๐๒๕ หลังจากการสงครามที่เมืองเชียงชื่นและก่อนการพระราชนิพนธ์มหาชาติคำหลวง ในรัชการสมเด็จระบรมไตรโลกนาถ

           ดังได้กล่าวมาแล้วว่า เนื้อหาในยวนพ่ายนั้นแบ่งออกเป็น ๒ ตอน ความในตอนแรกเป็นการสรรเสริญพระเกียรติคุณทั่วๆ ไป มิได้ กล่าวถึงพระราชประวัติ เนื้อหาตอนแรกนี้จบลงในโคลงบทที่ ๖๐ คือ ขอข้าแรมโรคร้อน อย่ามี หนึ่งเลย ขอข้ารสายพิฆน นาศม้วย ขอสํสิ่งศรีสํ ศุขสาธุ เสวยแฮ แรงร่ำยศไท้ด้วย หื่รหรรษ์ ฯ

           โคลงบทนี้เป็นการขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้คุ้มครองผู้ประพันธ์อันเป็นขนบนิยมที่กวีไทยมักใช้เมื่อจบเรื่อง โคลงยวนพ่ายบทก่อนหน้าที่ อีก ๔ บท คือ บทที่ ๕๖ ถึงบทที่ ๕๙ มีเนื้อหาอยู่ในลักษณะที่บ่งชี้ว่า “จบเรื่องแล้ว” ใช่แรงข้ารู้กล่าว กลบท บอกพ่อ อัลปเบญโญเยาว ยิ่งผู้ จักแสดงพระยศฤา ถึงถ่วย ไส้แฮ นักปราชญใดเรื้องรู้ เชี่ยวชาญ ฯ ใดผิดเชิญช่วยรื้อ รอนเสีย ใดชอบชาญเชอญเกลา กล่าวเข้า เพียงพระรพีเพงีย สบสาธุ จุ่งพระยศพระเจ้าเรื้อง ร่อยกัลป ฯ สารสยามภาคพร้อง กลกานท์ นี้ฤา คือคู่มาลาสวรรค ช่อช้อย เบญญาพิศาลแสดง เดอมเกียรติ พระฤา คือคู่ไหมแสร้งร้อย กึ่งกลาง ฯ เปนสร้อยโสภิศพัน อุปรมา โสรมสรวงศิรธิรางค เวี่ยไว้ จงคงคู่กัลยา ยืนโยค หายแผ่นดินฟ้าไหม้ อย่าหาย ฯ

           การดำเนินความในลักษณะของบทที่ ๕๐ จนถึงบทที่ ๖๐ นี้ ถือเป็นขนบนิยมในการจบเรื่อง ซึ่งปรากฏในวรรณคดีสมัยอยุธยาและสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่จะไม่ขอนำตัวอย่างจากเรื่องอื่นมากล่าวในที่นี้ โคลงบทที่ ๕๖ นั้น ๒ บาทแรก กล่าวแสดงความนอบน้อมถ่มตนว่า “ผู้ประพันธ์มีความรู้น้อย และ “อัลปเบญโญเยาว ยิ่งผู้” อันหมายความว่า มีปัญญาน้อยนิด หรืออับปัญญากว่าผู้อื่นแต่ในโคลงบทที่ ๕๘ บาทที่ ๓ กลับกล่าวว่า “เบญญาพิศาลแสดง เดอมเกียรติ พระฤา” หากแปลความตรงนี้ว่า “ผู้ประพันธ์แสดงพระเกียรติยศของพระองค์ด้วยปัญญาอันมากมหาศาล” อันเป็นลักษณะของการโอ่อวดตนเอง ความก็จะขัดกับโคลงบทที่ ๕๖ ดังนั้น “เบญญาพิศาล” น่าจะหมายถึงบุคคลที่มีตำแหน่งได้ราชทินนามบรรดาศักดิ์ และจากโคลงในบทที่ ๕๘ นี่น่าจะเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงว่า “เบญญาพิศาล” คือนามของกวีที่แต่งโคลงยวนพ่ายตอนแรก ทำเนียบสมณศักดิ์ มีตำแหน่งพระสงฆ์ราชาคณะอยู่ตำแหน่งหนึ่งคือ “พระปัญญาพิศาล” หรือ “พระปัญญาพิศาลเถระ” เป็นพระราชคณะฝ่ายวิปัสสนาธุระ หากพิจารณาเนื้อหาโคลงยวนพ่ายช่วงต้นจะเห็นว่า มีคำศัพท์ขั้นสูงที่เกี่ยวกับข้อธรรมต่างๆ ในทางพุทธศาสนาแทรกอยู่เป็นจำนวนมาก อาจเป็นไปได้ว่า “เบญญาพิศาล” ที่ระบุในโคลงยวนพ่าย คือ “ปัญญาพิศาล” พระราชาคณะรูปหนึ่งในรัชกาลสมเด็จพระ บรมไตรโลกนาถ เป็นผู้แต่งโคลงยวนพ่ายช่วงต้น อนึ่ง สมัยอยุธยานิยมแผลง “ป” เป็น “บ” ดังปรากฏตัวอย่างในกฎมณเฑียรบาล เช่น “ปลัด” ใช้ว่า “บหลัด” “ปะรำ” ใช้ว่า “บราม” ปัญจ” ใช้ว่า “เบญจ” ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ “ปัญญาพิศาล” จะใช้ว่า “เบญญาพิศาล” ซึ่งมีตัวอย่างการใช้คำในลักษณะดังกล่าวปรากฏในยวนพ่ายหลายคำ เพื่อให้ข้อสันนิฐานประเด็นดังกล่าวชัดเจนยิ่งขึ้น จึงขอยกโคลงบทที่ ๕๘ มาประกอบการตีความอีกครั้งหนึ่ง ดังนี้ สารสยามภาคพร้อง กลกานท์ นี้ฤา คือคู่มาลาสวรรค ช่อช้อย เบญญาพิศาลแสดง เดอมเกียรติ พระฤา คือคู่ไหมแสร้งร้อย กึ่งกลาง ฯ “ข้อความสยามภาคที่เรียงร้อยถ้อยคำเป็นกวีนิพนธ์นี้เปรียบดังดอกไม้สวรรค์ เบญญาพิศาล นำมาแสดงพระเกียรติยศของพระองค์ในเบื้องต้น เปรียบเหมือนเส้นไหมที่ตั้งใจร้อยดอกไม้นั้น” “เดอม” แปลว่า ต้น “แสดงเดอมเกียรติ” หมายความว่า นำพระเกียรติยศของพระองค์มาแสดงไว้ในตอนต้น การที่ “เบญญาพิศาล (ข้าพเจ้า)” นำพระเกียรติยศของพระองค์มาแสดงในตอนต้นเปรียบเสมือนการร้อยดอกไม้ (คือสารสยาม) ให้เป็นพวงมาลัย (คือการร้อยกรอง) ส่วนความในโคลงยวนพ่ายตอนต่อจากนี้ไป เริ่มความในโคลงบทที่ ๖๑ ว่า แต่นี้จะจักตั้งอาทิ กลกานท์ แลนา เปนสูตรสถานีอนน รยบร้อย แถลงปางปิ่นภูบาล บิดุราช ยงงอโสธรคล้อย คลี่พล ฯ แต่นี้จักตั้งอาทิ “กลกานท์ แลนา” ซึ่งตีความไส้ว่า “ต่อไปนี้จะตั้งต้น (อาทิ) คำประพันธ์” การที่ ผู้แต่งใช้คำว่า “ตั้งอาทิ” หรือ “ตั้งต้น” จึงน่าจะแสดงว่าผู้แต่เนื้อความตั้งแต่บทที่ ๖๑ เป็นต้นไป มิใช่คนเดียวกับ “เบญญาพิศาล” และจากการบรรยายรายละเอียดต่าง ๆ ในสงครามมีข้อความหลายแห่งส่อว่า ผู้แต่งร่วมอยู่ในสงคราวครั้งนั้นด้วย เช่น คำว่า “เรา” เมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์เมื่อตีเมืองเชียงชื่นได้แล้ว เห็นเราทุกแห่งห้อม คิดตาม โหมประนงงเมืองโจม จวบร้าง เงินทองแลเหลือหลาม ทุกหมู่ นางมิ่งเมืองม้าช้าง ถ่งงถวาย ฯ หากโคลงยวนพ่ายมีกวีผู้แต่งมกกว่า ๑ คน และผู้แต่งช่วงแรกคือ “เบญญาพิศาล” ซึ่งเป็นพระภิกษุ ตามข้อสันนิษฐานนี้ กวีนิรนามผู้แต่งต่อในช่วงหลัง อาจเป็นศิษย์คนใดคนหนึ่งของ “เบญญาพิศาล” ที่ร่วมไปในกองทัพคราวตีเมืองเชียงชื่น และหากเป็นดังว่า “เบญญาพิศาล” คงเป็นผู้ตรวจ แก้ไขโคลงในช่วงหลังทั้งหมด สำนวนภาษาใน “ยวนพ่าย” จึงสม่ำเสมอกลมกลืนกันตลอดเรื่อง

Who compose Yuan Pai ? The clerical title has the priest’s rank as “Benyapisarn” first composition
Bonntein Sriworapot

           Lilit Yuan pai had another name “Klong Yuan Pai” or “Yor Phra Kiat Phra chao Chang Phuek, Krungkao”. These literatures become the textbook used for teaching in many universities which was the subject of “history literature”. The content of “Yuan Pai” gives detail about each event in the reign of Phra Borommatrilokkanart very well, especially the war at Chaing Chuen City. Phraya Dumrong Rajanuphab synthesized about the period of composer and composer in the part of introduction of first printing book on 2465 B.C as following.

           “Nobody know when was Yuan Pai written and who composed it? However, it has quite ancient language in term of knowledge about annals and Chaing Mai annals. Therefore, it may be written in the period close to the mentioned event because it quite had more detail. However, it was be assumed that it was composed in the period of king Ramathibodi II who was the son of King Borommatrilookanart and reigned during 2034-2072 B.C. If considered from its language, we can certainly know that the writer of Lilit Yuan Pai was a person who expert in language and servant tradition and he must be the important poet in that period”.

           According to introduction above, Phraya Dumrong Rajanuphab thought that “Yuan Pai” might be written in the period of King Ramathibodi II.

           if considered all story of Yuan Pai poem, it can be found that this story was divided into 2 parts which were:

           First, 1-60 chapters has praised the prestige of King Borommatrilokkanart in form of eloquence poem such as Prom Pitsanu Boramet Chao, Jommeru, Mathea, Yametmaruton, Artsanama, Pirunkanikupetra, Soonsep, Ruenrawee worachao jamjan.

           Then, dharma principle from chapter 1- 1o was compared (chapter 12-31) and from chapter 32-55 was the comparable describe in form of eloquence poem.

           The last part, from chapter 61 onward, this mentioned about the biography and important event in the reign and from chapter 81 to the end mentioned about the war at Chaing Chuen city and biography and important event was mentioned in Klong Yuan Pai, for example,

           After father (king Ramathibodi II or Phra Chao Samphraya) died, Phra Borommatrilokkanart has been in the throne.

For this statement in Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi said that “in 1991, the king died and Somdej Phra Ramesuan has reigned in the throne and named The King Borommatrilokkanart”

           When Phra Chao Thilokkarat of Chaing Mai has attacked Kumpheangpetch and Sukhothai, Phraya Chalieng (Yuthitthira) was the rebel. Therefore, The King Borommatrilokkanart sent his army to siege Sukhothai in return.

           Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi said about the statement “ in 2005, Nakornthai emigrated their family to Nan and Phra Kalahom has been commanded to siege Sukhothai in return”.

           Klong Yuan Pai and Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi talked about many important events occurred in the period of king Borommatrilokkanart such as going to Phitsanulok, Phra Wihan Wat Vhulamanee establishment and his ordination.

           “Phutthaisawan” means Wat Chulamanee in Phitsanulok province. Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi mentioned about the same situation “in 2007, the king Borommatrilokkanart established Phra Wihan Wat Chulamanee”.

           “In 2008, the king Borommatrilokkanart has been ordained for 8 months at Wat Chulamanee.”

           information related to history in Klong Yuan Pai ended when talked about the war at Chaing Chuen city, historists agreed that Chaing chuen city was Chalieng or Srisatchanalai because Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi said that “in 2017 B.C., his majesty attack to seize Chalieng city.”

           in the reign of Phra Borommatrilokkanart, there was one situation that was mentioned in all annals, “writing the story of Maha Chart Kumluang”. For example, Ayutthaya annals of Lung Prasert Aksornnithi said about this that “ In 2025, there was 15 days of entertainment for celebrate for Wat Phra Sri Rattana Mahachart and the end of Mahachart kumluang.”

           it is noticeable that Klong Yuan Pai did not mention about Mahachart kumluang although it is one of important events in the reign of king Borommatrilokkanart. However, if Klong Yuan Pai was written after 2025 B.C., this event must certainly be mentioned.”

           According to the assumption, Klong Yuan Pai must be written during the year 2017-2025 after the war in Chaing Chuen and before writing Mahachart kumluang in the period of Phra Borommatrilokkanart.

           We can see say that the content of Yuan Pai was divided into 2 parts. Firstly, it praised general prestige, not refer to biography. The first part ended at chapter 60 which is “decease must keep away from me any other good things come to me.”

           This poem is blessing from secred things to protect the composer. This is a tradition that Thai poet always use in the end of the poem. Klong Yuan Pai chapter 56-59 has the content telling it is “the end” such as “This poetry is going to end. If there is anything wrong, please help to rewrite and the poet apologized for such errors. If there is something attractive, please tell another person to know in order to inherit this forever.

           Telling the story as in chapter 50-60, it is traditional for ending the story. This appeared in literature in the period of Ayutthaya and the beginning of Rattanakosin but we do not give an example to you for this. In chapter 56 in first two rows, it showed modest that “the poetry has not much knowledge and “Appabenyoyaowa” which means having less knowledge or had less knowledge than other people. However, in chapter 58, it said that “ Benya Pisarn Sadeang Dermkait Phraru”. This means “the poetry showed his prestige with much knowledge”. This showed the boast which is contrast with chapter 56. Therefore, “benyapisarn” “Benyapisarn” possibly refer to person who has title conferred by the king. That is the name of poetry that composes Klong Yuan Pai. Firstly, it is compared equally to clerical title which is the position of “Phra panya pisarn” or “Phra panya pisarn thera” who is the clerical tile of meditation. If considered the content of Klong Yuan Pai above, we can see that there are many advanced lexicons related to Buddhism in the poem. It is possible that “Benjapisarn” mentioned in Klong Yuan Pai is “Panya Pisarn” who is a clerical title in the period of King Bormmatrilokkanart who composed the beginning part of Klong Yuan Pai. In the period of Ayutthaya, it was usually changed “P” to be “B” as appeared in the palace law such as “Plad” to “Ba-lad”, “Pa-rum” to “bram” and “Panja” to “benja”. Therefore, it is not surprised that “Panyapisarn” will be “benyapisarn”, which there were many example words in Klong Yuan Pai to use for support this issue more clearly. Therefore, we will give some example from chapter 48 as follow. “สารสยามภาคพร้อง กลกานท์ นี้ฤา คือคู่มาลาสวรรค ช่อช้อย เบญญาพิศาลแสดง เดอมเกียรติ พระฤา คือคู่ไหมแสร้งร้อย กึ่งกลาง ฯ” means “the statement was compiled to be poet which was compared as the flower on the heaven, benyapisarn used it for praise the prestige of the king as if the silk which used for twine”. “Derm” means the tree “praise the prestige”. This means bringing the title of the king to show in the beginning. That “benyapisarn (I)” brought the prestige of the king to shoe in the beginning is like twine with the flower (Sarn Siam) to be the garland (composing). In Klong Yuan Pai onward, started with chapter 61 that “แต่นี้จะจักตั้งอาทิ กลกานท์ แลนา เปนสูตรสถานีอนน รยบร้อย แถลงปางปิ่นภูบาล บิดุราช ยงงอโสธรคล้อย คลี่พล ฯ”. In this poet, “konkarn leana” means “now, we will start the verse”. That the composer used the word “tang ar thi” or “tang ton” might means the composer of this poetry chapter 61 onward was not the same person with “benyapisarn” and in the war description, there were many statement showing that the composer was in that war period such as the word “we”, when talked about attacking Chaing Chuen city, “เห็นเราทุกแห่งห้อม คิดตาม โหมประนงงเมืองโจม จวบร้าง เงินทองแลเหลือหลาม ทุกหมู่ นางมิ่งเมืองม้าช้าง ถ่งงถวาย ฯ.” if Klong Yuan Pai had the author more than one persons and the composer of the first part was “benyapaisarn” who was the monk according to this assumption. The poetry of the second paragraph might be the disciple of “benyapisarn” who participated in the army to attack Chaing chuen and if it would be so, “benyapisarn” might be the checker or edited all last part of this poet. Wording in the last part in “Yuan Pai” was similar in all stories.

สถาบันอยุธยาศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ๙๖ ถนนปรีดี พนมยงค์ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา
โทรศัพท์ ๐๓๕-๒๔๔-๐๓๓ โทรสาร ๐๓๕-๒๔๑-๔๐๗ ผู้ดูแลเว็บไซต์ : ประภาพร ฉัฐประภา - พัฑร์ แตงพันธ์ และ อายุวัฒน์ ค้าผล